0%

Amankila

’s Wereld mooiste hotel staat op Bali

4

Tijdens mijn reizen heb ik honderden hotels mogen bezoeken. De mooiste ligt verscholen in een eigen baai in het noordoosten van Bali. Het is een paradijs in het paradijs.

Tekst: Walter de Vries / Beeld: Aman Resorts

Even denk ik dat ik nog droom. Niet het eentonig gebliep van mijn wekker heeft me uit mijn slaap gehaald, maar het geluid van de ritmisch slag van een trommel. Vanaf het water klinkt een luid gezang. Ik loop naar het terras en zie beneden diep in de baai een groep vissers in hun traditionele jukungs langs varen. De buit is binnen en ze zijn op weg terug naar huis. De zon schijnt reeds volop en het belooft weer een tropische dag te worden. Je kunt je geen grotere tegenstelling indenken dan het tafereel dat ik voor me zie op zee en de plek waar ik me bevind. Maar tegelijkertijd is het een perfect samengaan van dit exotische en super-de-luxe. Ik ben veel luxe hotels gewend, maar zoals die van de Amankila ben ik nog nergens anders tegengekomen. Het is niet de inrichting van de villa, die is uiterst sober. Veel meer dan een bed, een schrijftafel binnen en een buiten, een leesstoel en een groot dagbed op het terras staat er niet. Maar alles is wel met oog voor zelfs het kleinste detail gemaakt. Zo blijkt mijn schrijftafel vervaardigd te zijn uit stukjes van de bast van de kokosnoot en zijn de knoppen van de kranen versierd met donker parelmoer. De Aman Resorts was de eerste die aan het eind van de jaren ‘80 hun hotels als een totaalconcept zagen, waarbij de nadruk ligt op minimalisme, gevoel voor lokale tradities, het subtiel gebruik van verlichting en een optimale persoonlijke service zonder overdreven knipmesgedrag. De drie hier op Bali hebben met elkaar gemeen dat het uitzicht een belangrijk onderdeel is, en voor Amankila is dat op het water.

Best prima zwembadje

Terwijl ik naar de ontbijtruimte afdaal aan het 45 meter lange zwembad bij het strand passeer ik de villa’s van mijn medegasten. Tijdens de wandeling trap op, trap af ontmoet ik slechts een paar in kleurige traditionele sarongs geklede bediendes. Op hun hoofd dragen ze grote houten offerschalen, waarop het ontbijt ligt voor degene die het liever op hun terras of in de villa willen hebben. Vanuit geen van de villa’s is er een teken van leven te bekennen. Alle 35 suites van de Amankila bestaan uit een villa met terras en ze zijn alle even groot en hebben dezelfde inrichting. Dat alles onder het mom dat we allemaal net zo belangrijk zijn. Ster spelen doe je maar buiten de poorten van het hotel. Alleen de Amankila suite is groter, in de zin dat die uit twee villa’s bestaat. De prijsverschillen zijn afhankelijk van het uitzicht, de grootte van je terras en wel of geen privé-zwembad. Voor wie er overigens geen heeft zijn er de zee en de vier enorme gemeenschappelijke zwembaden. Hiervan zijn de drie terrasvormig schuin boven elkaar gebouwde de signatuur van het hotel. Ze geven de indruk een onderdeel te zijn van de in de omgeving liggende rijstvelden, waar deze bergachtige streek in het oosten van Bali zo bekend om staat. Ten noorden van het hotel voorbij het waterpaleis van Tirtagangga bevinden zich de meest dramatische van het eiland.

Het uitgebreide ontbijt bestaat onder meer uit een scala van exotische vruchten, zoals mangosteen, passievrucht, snakefuit en papaya, die prachtig op eenvoudige rieten schalen worden geserveerd. De thermoskan voor de koffie is verpakt in een rieten omhulsel en de3 placemat is gemaakt van stukjes wit parelmoer. Er is geen enkele andere gast te bekennen, hoewel me door de bediening wordt verteld dat het hotel voor meer dan de helft is gevuld. Ik geniet van de stilte, terwijl ik omhoog kijk richting de steile klif en de daarachter gelegen heuvel waartegen de villa’s zijn gebouwd. Amankila betekent niet voor niet zoiets als de vreedzame heuvel.

Het strand bij het hotel

Het strand bij het hotel

Na een wandeling over het zwarte fijne zandstrand en een duik in de zee zie ik de eerste gasten verschijnen. Ze nemen plaats in een van de bale’s, een soort uit hout opgetrokken strandtenten met een groot matras en vol kussens. Ze liggen verscholen tussen een rij bomen en struikgewas. Door middel van het opsteken van een vlag geef je te kennen dat je een bestelling wilt maken.

Wanneer ik aan de lange trappenweg terug wil beginnen word ik geïnformeerd dat er ook een golfcart aanwezig die me eventueel over een smalle weg naar boven kan brengen. Halverwege de wandeling omhoog heb ik even spijt dat ik het aanbod heb afgeslagen.

We missen alleen nog een fijne gin tonic bij dit beeld

We missen alleen nog een fijne gin tonic bij dit beeld

Nieuwsgierig naar de traditionele vissersboten besluit ik een tocht te maken naar Padangbai, het belangrijkste vissersdorp van de streek. Zodra ik de smalle uitrit aan de andere kant van de heuvel heb verlaten ben ik in het Bali van de Baliers. De streek heeft in vergelijking met Kuta en Nusa Dua in het zuiden en Ubud in het binnenland nauwelijks toeristen. Het dagelijks leven glijdt langs me voorbij. De rijstvelden in alle denkbare tinten groen worden afgewisseld door bananen- en palmboomplantages. Hier en daar is er een dorp waar de vissers na een lange nacht werken hun tijd doorkomen met wat rondhangen. Voor de huizen staan manden waarin de hanen zijn opgeborgen. De hanengevechten zijn een tijdje verboden geweest, maar de overheid bleek deze populaire sport niet uit het leven van de Baliers te kunnen wegbannen. Padangbai ligt verscholen in een prachtige baai, waarvandaan ook de ferry naar Lombok vertrekt. Op het strand liggen de boten steunend op hun outrigger in het zwarte zand te drogen. Langs het strand liggen enige bars en restaurants met daarachter enkele losmens. Sinds jaren is het dorp een geliefde plek voor de backpakker. Voor een paar euro heb ik een heerlijke lunch met vers geroosterde vis, wat rijst en sambal en een fles Bintang. Op de weg terug verschijnt boven de wolken de top van Bali’s heiligste berg, de nog steeds actieve Gunung Agung. Bij de lijst met excursies in de villa wordt met trots gemeld dat alle managementteams van de drie Amans op Bali de 3142 meter hoge top hebben bereikt. Voor wie het allemaal te zwaar is, je kunt er ook met de heli een tocht over maken. Tijdens een stop bij het dorp Tenganan is er een bijeenkomst van de dorpelingen, die zich als de laatste afstammelingen van de oorspronkelijke Baliers beschouwen.

Comfortabele kamer ook

 

Een klein beige stuk kalksteen langsde kant van de weg met daarop de naam van het hotel ingehouwen geeft aan dat ik weer ‘thuis’ ben. Een steile weg leidt omhoog naar de besloten baai. Weer terug in m’n villa heb ik van onder m’n douche een schitterend uitzicht op de Straat van Lombok. Het is borreltijd. De bar is de enige plek waar je met je medegasten in contact kunt komen. Privacy staat voorop bij de Amans. Elk personeelslid is dan ook grondig geïnstrueerd om onder geen beding de identiteit van de gasten aan de pers of andere nieuwsgierigen te onthullen. Dat de gasten het zelf naar buiten brengen, daar kan het management natuurlijk niks aan doen. De lijst van beroemdheden die er hun vakantie hebben gehouden is inmiddels enorm, van Mick Jagger tot Claudia Schiffer tot leden van de Europese adel. Maar ook veel zakenlieden, IT-ers en honeymooners zoeken er hun rust. Opvallend is dat ook het aantal jongeren goed vertegenwoordigd is. En dan zijn er de jaarlijks terugkerende gasten die zweren bij een vakantie in een van de Amans, de inmiddels zogenaamde Amanjunks. Daphne Deckers en Richard Kraycek hebben al laten weten dat ze er ook toe behoren. Een ding hebben alle gasten gemeen, je komt er niet om gezien te worden. Terwijl ik van een margharita geniet komt er een helikopter aanvliegen. Er checken nieuwe gasten in. Voor een groot aantal gasten is dit het normale transportmiddel om vanaf het vliegveld naar Amankila te komen.

Ook in de avond is het een prima terras

Ook in de avond is het een uitstekend terras

Voor het diner kan je behalve in het hoofdrestaurant dat hoog op de klif is gebouwd met uitzicht op zee, zo ongeveer op elke plek van het uitgestrekte terrein je tafel laten dekken. Midden op het strand, in de tuin bij het zwembad onder de palmbomen, bij een van de zwembaden of in je villa. In het ruime restaurant zijn de tafels zo ver van elkaar opgesteld dat het vrijwel onmogelijk is de gesprekken van je buren te volgen. De aanwezige gasten zijn lekker informeel gekleed. Dit is wellicht een van de grootste pluspunten van de Amans, je mag je kleden, zoals je wilt. Men gaat er van uit dat elke gast wel weet dat ie ‘s avonds niet in zijn zwemshorts gaat dineren. Bermuda met polo is net zo oké als lange broek, overhemd en jasje. Al is het voor dat laatste meestal veel te warm, aangezien het restaurant zich half in de openlucht bevindt. Geheel volgens de Amantraditie is het eten goed zonder dat er sprake is van sterrengeweld. Het is per slot van rekening vakantie. De nachten hier net ten zuiden van de evenaar zijn lang. Om zeven uur is het al pikkedonker. De hemel is bezaaid met sterren. De zee wordt verlicht door een lange rij van lampen. Het lijkt er op dat er zich ver voor me een andere stad bevindt. Het zijn de boten van de vissers die hun positie hebben ingenomen voor de komende nacht. Ik kijk weer naar uit om de volgende ochtend door hun getrommel en gezang te worden wakker gemaakt.

Nou, nog een beeld dan

Nou, nog één plaatje dan

 

Ga met ons mee op reis
Wil je de mooiste reisverhalen ontvangen van de beste reisjournalisten -en fotografen? Schrijf je dan nu in.