0%

De schat van De Buizerd

Schatgraven op de Seychellen

3

Ergens op Mahé, één van de honderdvijftien eilanden van de Seychellen graaft Marco Barneveld een schepje mee met een afstammeling van een Nederlandse piraat. Op zoek naar Het Vurige Kruis van Goa, de schat van de beruchte piraat Olivier Le Vasseur alias De Buizerd.

Tekst: Marco Barneveld

Dikke wolken kruitdamp snoeren de keel en doen de ogen tranen. Een kanonskogel ingesmeerd met brandende pek versplinterd de mast van de Portugese galei Nossa Senhora do Cabo (De Maagd van de Kaap) en zet de ooit trotse zeilen in vuur en vlam. Op het dek van zijn schip gluurt de gevreesde piraat Olivier le Vasseur, ook wel De Buizerd geheten, naar het strijdtoneel dat in zijn voordeel uitpakt. Met een knik van zijn verweerde hoofd als commando zwieren tientallen touwen met haken over de reling van de aan flarden geschoten galei. Enkele gruwelijke verminkingen en ijzige moorden later worden de ogen van de mannen van De Buizerd verblind door een glinsterende schat. Het is de jackpot voor de kapers. Opvarende van de geënterde Nossa Senhora do Cabo is graaf d’Ericiera, aartsbisschop van Goa op terugreis naar zijn geboorteland Portugal. In het ruim bevinden zich de kostbaarheden van de kerkelijke koning; zijn met diamanten ingelegde zwaard, gouden borden, kelken en munten, ruwe diamanten en als piece de resistence Het Vurige Kruis van Goa, een meer dan twee meter lang vuistdik kruis van puur goud bezaaid met diamanten, smaragden en robijnen. Huidige waarde, een dikke honderdvijftig miljoen euro. Een schat die volgens John Cruise Wilkins, afstammeling van een Nederlandse piraat die de zeven zeeën bevoer met Le Vasseur, begraven ligt op Mahé, één van de honderdvijftien eilanden die samen de Seychellen vormen.

Wanneer je je ogen dichtknijpt, zou het zo maar een piratenschip kunnen zijn.

Wanneer je je ogen dichtknijpt, zou het zo maar een piratenschip kunnen zijn.

De Seychellen. Als het paradijs van Adam en Eva ooit echt bestaan heeft, moet het er zo uitgezien hebben. Granieten rotsformaties, geduldig uitgeslepen door miljoenen, zo niet miljarden jaren, slijpend zeewater. De bergtoppen van wat ooit het supercontinent Gondwanaland was. Daartussen toefjes goddelijk, ongerept regenwoud met zwarte papagaaien, als delicatesse geldende fruitvleermuizen en een thuis voor de laatste vierduizend Coco de Mer palmbomen drager van de grootste noot ter wereld met bladeren van maar liefst vier meter doorsnee. Een zuchtje wind in het enige Coco de Mer bos ter wereld op het eiland Pralin doet de bladeren niet ruisen maar klapperen als zeilen in een jachthaven.

De noot van de coco-de-mer. De grootste noot ter wereld.

De noot van de coco-de-mer. De grootste noot ter wereld.

De archipel, gelegen ten noorden van Madagaskar en zo’n zestienhonderd kilometer van het Afrikaanse vasteland, beslaat maar liefst honderdvijftien eilanden. Allen omringd door zand dat zo wit en zo fijn is dat het op nat cement lijkt. De eerste Europeanen, die rond het begin van de zestiende eeuw voet aan wal zetten, troffen hier zoveel reuzenschildpadden aan dat ze over de schilden heen kon wandelen. De meeste van die beesten zijn in de soep beland nadat ze als ballast meegenomen werden in het ruim van de machtige zeilschepen van welleer.

Vroeger waren er zoveel reuzenschildpadden op de Seychellen dat je over de schilden heen kon lopen.

Vroeger waren er zoveel reuzenschildpadden dat je over de schilden heen kon lopen.

Zo ongerept en paradijselijk de eilanden zijn, zo puur en onbezoedeld zijn de wateren waardoor ze omhelst worden. Van diepdonker tot lichtblauw. Zo helder dat je vanaf het dek de haaien, barracuda’s, veelgekleurde scholen vissen en zeeschildpadden onder de boot door ziet zwemmen. Deze plek moet ook Arie Janssen, één van de mannen van Le Vasseur, betoverd hebben in de 18de eeuw. Janssen was er waarschijnlijk bij toen Le Vasseur Het Vurige Kruis van Goa ging verstoppen op Mahé. Ik wandel met zijn achter achter achter kleinzoon John Cruise Wilkins, een man met staalblauwe ogen waar de overtuiging als vurige bliksemschichten uitspat, over een paar rotsen met vreemde inkervingen. Vrijmetselaarstekens. Wilkins is op dit moment naar eigen zeggen een millimeter verwijderd van het vinden van het enorme kleinood. Sterker. Volgens Wilkins ligt Het Vurige Kruis recht onder onze voeten. Ergens in een ondergrondse grot. Wilkins is de tweede generatie van de familie Wilkins die zijn leven wijdt aan het vinden van de schat. “Mijn vader Reginald Cruise Wilkins, een Engelse legerofficier, avonturier en groot wild jager, besteedde zevenentwintig jaar van zijn leven aan het vinden van de schat van de 18de eeuwse piraat,” vertelt John. “Hij was er bijna, zat er volgens mijn berekeningen maar dertig centimeter naast, maar overleed helaas te vroeg. Ik ben er bijna. Het kan morgen al raak zijn.”

De afgeronde rotsen zijn karakteristiek voor de Seychellen.

De afgeronde rotsen zijn karakteristiek voor de Seychellen.

Le Vasseur stierf een heuse piratendood. Hij werd op zeventien juli 1730 galgenvoer. Toen de beruchte piraat op het schavot stond, gooide hij plots een stapel perkament in de lucht en schreeuwde ‘Vind mijn schat als je kan!” Het perkament bevatte een code die, eenmaal gekraakt, een raadsel vormt vol verwijzingen naar de Griekse mythologie en astrologie. Wilkins is ervan overtuigd dat hij de code gekraakt heeft. Hij praat over koraalcementen barricades van grotten, gebeeldhouwde vrouwen, ondergrondse watervallen, vrijmetselaars en eeuwenoude complotten. Ik luister naar zijn verhaal en begin me enkele zaken af te vragen. Waarom heeft de brute piraat het kruis niet gewoon verkocht en ging hij niet maandenlang hoeren en snoeren van de opbrengst zoals piraten meestal plachten te doen volgens de overlevering? Waarom zou hij zoiets waardevols in godsnaam ergens onder grond verstoppen op een verlaten eiland? En waarom Mahé? Wilkins weet waarom. “In de 18de eeuw waren de meeste mensen, dus ook piraten, nog streng gelovig. Een kostbaar en bekend sieraad als Het Vurige Kruis van Goa was in zijn gewone vorm niet te verhandelen. Omsmelten was heiligschennis. Dus hoe waardevol ook De Buizerd kon er weinig mee. De Seychellen waren de perfecte locatie omdat het ver verwijderd is van alles. En tevens omdat de eilanden omringd zijn door verraderlijke riffen die grote oorlogsschepen, op jacht naar piraten, het liefst vermijden. Ideaal voor voortvluchtige bandieten.”

Tempel op Mahé, het grootste eiland.

Pa Wilkins overleed berooid in 1977. Zoon John streed jarenlang tevergeefs met de Seycheloise regering om de vergunning te vernieuwen die zijn vader had om te graven. “Het lijkt wel of ze ons tegen willen werken. Terwijl het vinden van de schat geweldig zou zijn voor het toerisme. Mij maakt het niets uit. Ik ga gewoon door. Ik weet nog dat ik met mijn vader als klein jongetje meeging naar de schatgraaflocatie. Daar heeft het verlangen om de schat te vinden al vlam gevat. Ik ben het de nagedachtenis aan mijn vader schuldig om het goud van de aartsbisschop van Goa boven water te halen.” John Cruise Wilkins springt over een oud muurtje en pakt een schep. De tijd om te verhalen is op. Er is werk aan de winkel. Er ligt een schat met zijn naam erop, en die van zijn vader, te wachten. Hij draait zich nog één keer om, kijkt me met zijn doordringende ogen aan en zegt: “Voor het geld doe ik het al lang niet meer. Ik wil mijn gelijk halen.”

Uiteindelijk draait het verhaal van de schat niet meer om geld. Maar om gelijk.

Uiteindelijk draait het verhaal van de schat niet meer om geld. Maar om gelijk.

Even verderop schuifelt Emanuelle, een tweehonderd jaar oude mannelijke reuzenschildpad, tussen de tropische struiken. Hij heeft de laatste piraten hier in deze wateren waarschijnlijk nog meegemaakt met zijn oude reuzenschildpaddenlijf. Hij kon ontsnappen nadat het schip, waarop hij als ballast diende voordat hij in de kookpot zou verdwijnen, voor de kust verging. Het heeft zijn tijd geduurd. Nu knabbelt hij al een jaartje of hondervijftig rustig zijn grassprietjes op en wacht op een aai of een krabbel onder zijn kin van de één of andere voorbijganger. Aanhankelijke beestjes die reuzenschildpadden. De schoonheid van deze eilanden zijn de grote schat voor hem. De gejaagdheid van vandaag de dag is aan hem niet besteed. Vurig Kruis of niet, het zal zijn tijd wel duren.

Meer weten? Kijk op de site van de Seychelles Tourism Board.

Lees meer reisverhalen op Wideoyster

 

 

 

 

 

 

Ga met ons mee op reis
Wil je de mooiste reisverhalen ontvangen van de beste reisjournalisten -en fotografen? Schrijf je dan nu in.